Pazartesi, Haziran 02, 2014

biri reset atsın bana.

Beynimin kapatma tuşunun çalışmadığı gecelerden birinden daha meraba...

Şu anda vicdan azabı çekiyor olmak yerine ödevimi yapıyor olsaydım daha yarısına gelmeden mışıl mışıl uyuyakalabileceğime emin olabilirsiniz.

Ama ben bir kere daha gecenin karanlığında beynimin içindeki çelişkiler ve tartışmalarla, boyun ve baş ağrıları eşliğinde oturmaktayım.

Olayı anladınız zaten az çok di mi?
Bu salak gene projesini yetiştiremedi stres yaptı, panik yaptı, ama başka da bir b*k yapmadı, sonra da gelip burda kafa ütülüyor.

Bu kadar çaresizliğin içinde bayılıyorum kendi kendime küfretmeye, kendimi yiyip bitirmeye...
Hani bir kere işe yarasa yine gam yemeyeceğim de...
Ben anca konuşayım ya.

Yoruldum arkadaşım ya. Kendimden yorumldum.
Nedir bu dipsiz kuyuculuk, kör düğümcülük, arap saçıcılık?!
Dönüp dönüp yine aynı yere geliyorum. İnsan biraz mı değişmez? Biraz mı ders almaz?

Kafamda tasarladıklarımın/ planladıklarımın onda birini hayata geçirsem... iyi kötü elimde bir şey olurdu. Kaç kaç nereye gidiyorum ben lan? Ondan kaç, bundan kaç, onu düşünme, buna zorlanma? ohh be paşam, yok senden iyisi(!)

2 yorum:

Naryaco dedi ki...

Kapanış paragrafı bomba olmuş yalnız :D Pek çoğumuzun halini özetler nitelikte harbiden bütünü de.

firefly dedi ki...

Yalnız olmadığımı bilmek çok hoş gerçekten. (internet bunun için var galiba!)
Teşekkür ederim :)