Çarşamba, Ekim 31, 2012

Ben: Anne sözü dinlemeyen kız.

Salmaya başladım yine. Hiçbir şey yolunda gitmiyor. Sabah erken uyanmak, otogara yetişmek, bilet bulmak/önceden ayırtmak, dersler, anlamlandıramadığım ödevler, koltuk yüzü göremeyen sırtım, içine sığamadığımız yurt odası, hasret kaldığım kedim, İstanbul'dan ayrı olmanın hüznü... Ne halt yedim ben böyle?!

Hiç yorum yok: