Çarşamba, Haziran 27, 2012

Dazo: the cat.

Kedi, kedi, kedi alalım diye ısrar ediyorduk kardeşimle ben. Sanırım burada da bahsetmiştim bir kere. Vazgeçtik gibi olmuştu bir ara ama sonunda başardık! Artık kedimiz var!


Adı Dazo. Aslında ben adını Şah koymak istedim ama kardeşim kediye sürekli Dazo diye seslendiğinden ben de vazgeçip onu kabullendim. (Dazo diye bağırmak Şah'dan daha kolay.) Bu arada Dazo isminin hiç bir anlamı yok. Kardeşimin bu ismi nerden uydurduğuna dair de en ufak bir fikrim yok.

Dazo'nun gelişiyle evimizde ortaya çıkan küçük(!) sorunlardan biri, annem. Kedi almamızı hiç istemiyordu zaten. Aslında biz kadeşimle anne-babadan habersiz getirdik kediyi eve. Ve annem kediden çok korkuyor. Neredeyse 1 ay oldu geleli ama hala bir gelişme yok. Ne zaman anneme yaklaşsa, bunu evin en uç köşesinden bile anlayabiliyoruz. Basıyor çığlığı. Hele bir keresinde annemler uyurken odalarına girmiş... annemin ayağına değmiş sanırım. O anı hayal gücünüze bırakıyorum.

Annem hala gidecek o kedi diyor ama babam bile alıştı kediye. Kim gönderecek, nereye gönderecek ki?!

2 yorum:

Berre dedi ki...

Ah cok seker bu :)

Insanlar kedi nasil sevmez, dahasi nasil korkar bir de, aklim almiyor. Benim yeni ev arkadaslarimdan ikisi ayni annen gibi, bizde de kedi 2 tane biliyorsun, ev cigliktan gecilmiyor. Gece kac kere cigliklariyla uyandim. Hayir, bir sey degil, hirsiz filan girse ve ciglik atsalar kedidir kedi deyip uyumaya devam edebilirim herhalde ^^'

Alisacaklar, hatta evden ayrilirken uzulecekler diye umit etmekteyim :)

firefly dedi ki...

annem de yavaş yavaş alışma belirtileri göstermeye başlıyor. hatta dün "bi gün dokunacağım ona ama şimdi değil" dedi. şebek, sevdiriyor kendini. :D
ama çığlıklar kesilmedi yani.

bizde de aynı durum. annem bir yerlerde feryat etse "kedidir o kedi" der geçeriz.